Sony NEX

[downunder]

Jeżeli chodzi o 135mm to z czystym sumieniem polecam Vivitara Series I 135mm f/2.3. Miałem takiego i to nawet z mocowaniam Nikona, był genialny, ostry od pełnej dziury. Nie chciało mi się jednak bawić w ostrzenie manualne (noszę okulary, a to pewne utrudnienie). Kupiłem go i sprzedałem za ~ 450 zł, może nie był super tani, ale na pewno wart każdej wydanej nań złotówki.

A ja poproszę o doradztwo w sprawie teleobiektywów - starych, kultowych i na dodatek rzeczywiście dobrych.
Czyli naprawdę ostrych w centrum bez żadnego przymykania, kontrastowych, z bokehem choć trochę wariackim a nie mydlano-kremowym.

Jak na razie interesują mnie ogniskowe 135 i 200, ewentualnie też 300, wszystko na M42 raczej.
Ze 135 rozważam Sonnara 3.5/135 albo Jupitera 37A (3.5/135), ew. Jupitera 11A (4/135) oraz Takumara 3.5/135. Oczywiście wolałbym coś jaśniejszego, ale o wszelkich 2.8/135, w porównaniu z w/w ciemniakami, nie mówi się najlepiej.
Z 200 - Sonnara 2.8/200, Jupitera 21M (4/200), ew. Takumara 4/200.
Z 300 - Taira 3S (4.5/300), Orestegora 4/300 lub Takumara 4/300.

Więc co Towarzystwo na to?

PS O "było - poszukaj" się nie obrażę, najwyżej wystawię język.

[puch24]

ropusz,
"najpłaściejsze" będą przejściówki do tych systemów, które mają krótką tzw. odległość roboczą (mount register), czyli odległość pomiędzy płaszczyzną obrazową a płaszczyzną mocowania obiektywu, czyli generalnie systemów dalmierzowych: stara Leica/Zorkij (M39), która ma 28,8 mm, Leica M (jakoś podobnie, chyba jeszcze krócej). Przejściówki do systemów lustrzanych siłą rzeczy będą grubsze, bo przeciętna odległość waha się pomiędzy ~44 (chyba FD) a 45,5 mm (M42, PK). Rekordowe są Nikon (46,5) i Leica R (chyba 47). Na drugim końcu jest Konica AR - zaledwie ok. 40 mm. Chuda przejściówka do AR ładnie się komponuje z obiektywem-naleśnikiem Konica Hexanon AR 1,8/40 (choć to trochę krócej, niż chciałeś).

Jeśli chodzi o inne obiektywy, to wybór jest naprawdę ogromny z wielu systemów. Przejrzyj ten wątek, wrzucano tu piękne zdjęcia z najrozmaitszych starych obiektywów systemów Canon FD, Konica AR, Minolta MD, M42, itd.

Ja np. Samsungiem NX robiłem zdjęcia Jupiterami od Zorki: Jupiterem 3 1,5/50, Jupiterem 8 2/50, Jupiterem 9 2/85, Industarem 50 i Industarem 61 - w ogóle najpierw kupiłem Samsunga NX jako "cyfrową tylną ściankę" właśnie z myślą o użyciu z takimi obiektywami, a potem odkryłem, że tymi aparatami można też robić całkiem fajne zdjęcia ich własnymi obiektywami! Po tych starych radzieckich obiektywach nie można spodziewać się zabójczego kontrastu czy ostrości, ale daje się nimi robić zdjęcia, a płynnie regulowana przysłona bez zaskoków daje się fajnie wykorzystać przy filmowaniu - można uzyskać efekt płynnie zmiennej głębi ostrości.

Gdybyś chciał użyć obiektywów typu Nikkor G albo Pentax bez pierścienia przysłon, a także Minolta/Sony AF, trzeba kupić adapter z dodatkowym pierścieniem pozwalającym regulować przysłonę. Do Canona EF są adaptery z przysłoną wbudowaną za obiektywem, bo przysłoną w obiektywie nie sposób sterować.

[MariuszJ]

Nie mam w domu żadnego pleśniaka a chciałbym coś kupić, żeby się NEX'em pobawić. Możecie coś jasnego polecić z przedziału 50-100mm? Fajnie jakby to było małe i lekkie i przejściówka była mała. Zupełnie się nie znam na starych systemach.

Myślę że na start idealny będzie Helios 58/2. Nie jest co prawda ani mały, ani lekki, ani przejściówka (m42) nie jest filigranowa, ale stosunek fun/price chyba największy z możliwych.

Edit: największy zaraz po fujianie, którego przejściówka ma grubość ujemną

źródło

[Tama]

Ikit, sorry bardzo za zaśmiecanie forum, to niedopuszczalne takie pytania nietemetyczne

[ropusz]

A wybierając pomiędzy Konica Hexanon AR 52/1.8 i tym Heliosem 58/2 rozumiem, że Helios będzie większy z przejściówką? Ceny chyba podobne, a jakość obrazka?

[ikit]

Helios 58/2 są fajne Sam natomiast wolałem CZJ tessara 50/2.8, też tani a ma MFD tylko 35cm (ok. 50cm helios), ładnie babrze, mniejszy i lżejszy od heliosa. To z bagnetu M42 (on jest chyba najbardziej budżetowy i ma sporo szkiełek acz raczej nie takich małych). Bagnet MD jest też fajny (malutki i stosunkowo tani rokkor 45/2.8 acz nie wiem jak z jego obrazkiem) i spory wybór szkiełek. Nie wiem natomiast co oferuje nikkor i canon w niedużych ciekawych manualach, o AR czytałem że chyba stosunkowo drogi?

PS. Za to heliosy 58/2 (głównie starsze wersje- 44 czy 44M, 44-2) potrafią czasem zakręcić tłem

[ropusz]

Czy wszystkie mają przełączniki Automat/Manual? Ma to jakieś znaczenie? Rozumiem, że przesłonę ustawia się na obiektywie?

[ikit]

Przesłona na obiektywach, przełącznik część ma, przy reszcie można łatwo odkręcić tylny element i zablokować bolec (w/w helios?) Na KKM było sporo wiedzy o pleśniakach jak będziesz potrzebować więcej niż od nas

[gavin]

hexanon 52/1.8 mam i taki se, lepiej 50 1.4 - ten jest mega

[puch24]

W przypadku obiektywów M42 z przysłoną automatyczną może być problem z jej domknięciem, bo w pozycji "spoczynkowej" przysłona jest w nich zawsze maksymalnie otwarta, a domyka się w chwili zdjęcia przez wciśnięcie bolca sterującego. Jeżeli na obiektywie nie ma przełącznika A-M, który w pozycji M wymusza domknięcie przysłony do wartości roboczej, ustawionej na pierścieniu, to przysłony nie ma jak domknąć - tak jest np. w przypadku Heliosa 44M-4 (starsza wersja 44M ma przełącznik A-M). Żeby domknąć przysłonę, adapter powinien mieć wewnątrz pierścień, wciskający ten bolec sterujący przysłoną. Jeśli nie ma tego pierścienia, nie można ręcznie domknąć przysłony. W niektórych adapterach bolec nie jest wciskany całkowicie, i okazuje się, że np. przysłony nie da się domknąć poniżej 5,6 czy 8.

Hexanon AR 1,8/40 jest "słodko" płaski, ale niestety nie tani - ja kupiłem za jakieś 150 zł. Helios będzie dużo tańszy. Jeśli Helios 44, to proponuję starą wersję 44-2 (bez litery M, która oznacza przysłonę automatyczną) od Zenita E, bez przysłony automatycznej, za to z przysłoną preselekcyjną - są dwa pierścienie, jednym z nich ustawia się wartość pożądaną, a drugim faktycznie przymyka się przysłonę od otworu maksymalnego do ustawionego pierwszym pierścieniem. Kręci się nim na ślepo, od oporu do oporu. Przy pełnym otworze ustawia się ostrość, potem nie odrywając aparatu od oka jednym ruchem pierścienia domyka się przysłonę do oporu, do otworu nastawionego uprzednio - tym pierwszym pierścieniem po prostu ustawia się opór dla drugiego pierścienia.