Wybór systemu ? Canon, Nikon, Sony a może inny?

[cybulski]

Strzela nie strzela, nie wiadomo.
Perfekcja ogólnie przestała robić jakiekolwiek wrażenie, perfekcyjne zdjęcia są przezroczyste, przynajmniej dla mnie, perfekcyjne zdjęcia nie budzą zainteresowania dłużej niż kilka sekund.

[Mamrot]

.....Więcej, jak się zastanawiam, to ten komis trochę sobie strzela w stopę. Nie powinien czasem zachwalać doskonałych optycznie klocków, których mają sporo w ofercie?

Ale oni nie są tylko komisem, sprzedają różne marki i jak byłem tam dwa razy, to ruch mieli spory, trzy stanowiska i większość sprzedawanego towaru to były nówki sztuki wszelakich marek.
Są przedstawicielem TTArtisan i jako nieliczni przynajmniej w Warszawie mają dostępny duży asortyment Voigtlandera.
Każdy sklep ma podobny marketing jeśli nie blog to YouTube. Klikalność ponad wszystko.
Mało który jest wartościowy dla zaawansowanego fotografa.
Dużo większą oglądalność ma lansowanie się znanych z tego, że są znani youtuberów, naginających rzeczywistość na potrzeby sprzedaży i swoich zasięgów
niż kanały, gdzie się poznaje wartościowych twórców, taki mamy klimat.

[grissley]

A zaczynali sto lat temu w Stodole
Kupiłem u nich swoje pierwsze DSLR - Nikona D100...
Generalnie mam dobrą opinię - czy to odnośnie negocjacji cenowych, czy to odnośnie stanu i wyceny używek, czy nawet "podejścia" i doradztwa.

[MstrG]

Widzę, że reakcją na artykuł jest odrzucanie, nie ma śladu refleksji. W sumie tego się można było spodziewać .

Oj, jacy my tu wszyscy bezrefleksyjni...
To ja napiszę coś odwrotnego. Wystarczy dodać zdjęcia i jest piękny artykuł. Specjalnie nie wymieniłem żadnych modeli, można to zrobić później, albo zasugerować czytającemu co ma kupić zdjęciami.

Jeszcze kilka lat temu mówiło się, że fotografia staje się zbyt techniczna. Że aparaty są za szybkie, za inteligentne, zbyt skomplikowane. Ale im bardziej świat wokół upraszcza wszystko do jednego przesunięcia palcem po ekranie, tym więcej fotografów zaczyna doceniać coś dokładnie odwrotnego. Proces. Kontrolę. Świadomość tworzenia obrazu. Bo prawda jest taka, że wielu ludzi nie szuka dziś najprostszego możliwego doświadczenia. Szuka doświadczenia, które daje poczucie udziału. I właśnie dlatego coraz większą popularnością cieszą się zaawansowane korpusy, profesjonalne obiektywy i sprzęt, który wymaga od użytkownika czegoś więcej niż tylko naciśnięcia spustu. Fotografowie chcą dziś widzieć różnicę między telefonem a aparatem. Chcą poczuć, że biorą do ręki narzędzie stworzone do konkretnego celu. Nie kolejne lekkie urządzenie do konsumowania treści, ale sprzęt, który pozwala je świadomie tworzyć. Bo lepszy sprzęt nie zabija kreatywności. Daje po prostu więcej możliwości. Szybszy autofocus nie odbiera fotograficznego oka. Większa dynamika tonalna nie zastępuje kompozycji. Jasne obiektywy nie tworzą zdjęć za fotografa. Ale pozwalają uchwycić momenty, które kilka lat temu były zwyczajnie poza zasięgiem. Dzisiejsze aparaty potrafią działać w niemal całkowitej ciemności, śledzić ruch oka, rejestrować ogromną ilość detali i jednocześnie nie ograniczać fotografa technicznie. A dla wielu ludzi właśnie to jest ekscytujące.

Dzisiejszy rynek fotografii coraz częściej przypomina reakcję na świat uproszczony do granic możliwości. Po całym dniu pracy przy komputerze, przewijaniu social mediów i oglądaniu setek podobnych technicznie słabych zdjęć z telefonu człowiek nie chce kolejnego urządzenia obsługiwanego jednym palcem. Chce procesu, który daje zauważalny efekt. Chce poczuć różnicę między małą matrycą a pełną klatką. Między plastikowym obiektywem a precyzyjnie wykonaną optyką. Między przypadkowym zdjęciem a świadomie wykonanym kadrem. I właśnie dlatego dla wielu fotografów cięższy aparat wcale nie jest problemem. Wręcz przeciwnie. Bywa częścią doświadczenia. Duży korpus, solidny grip, jasny obiektyw czy mechaniczne pokrętła dają poczucie pracy z prawdziwym narzędziem. Tak samo jak muzyk docenia dobre instrumenty, a kierowca różnicę między zwykłym autem a samochodem dającym przyjemność prowadzenia, tak fotograf często chce czuć fizyczność sprzętu. Nie tylko oglądać efekt końcowy na ekranie.

Co ciekawe, producenci doskonale to rozumieją. Dlatego współczesne aparaty są jednocześnie coraz bardziej zaawansowane i coraz bardziej dopracowane ergonomicznie. Pojawiają się ogromne wizjery, programowalne przyciski, szybkie tryby seryjne, rozbudowane systemy AF czy profesjonalne możliwości wideo. Nie dlatego, że rynek tego nie chce. Wprost przeciwnie. Bo coraz więcej użytkowników oczekuje sprzętu, który nie będzie ograniczeniem nawet w najbardziej wymagających sytuacjach. Fotografia nigdy nie była wyłącznie prostotą. Była także fascynacją techniką, światłem, optyką i możliwością przekraczania kolejnych granic jakości obrazu. I być może właśnie dlatego era zaawansowanych aparatów wcale się nie kończy. Bo w świecie pełnym szybkiej, jednorazowej i bezwysiłkowej treści coraz więcej ludzi zaczyna doceniać rzeczy, które wymagają czasu, uwagi i zaangażowania. Nawet jeśli czasem oznacza to noszenie cięższego aparatu na ramieniu.

[cybulski]

To nie jest tak jak piszesz
Jeżdżąc po plenerach widzę różne sprzęty, te najnowsze ale też stare lustra czy wręcz tylko analogi różnej maści i to nie tylko średniego formatu ale też mało obrazkowe.
Myślę że obfitość wyboru pozwala każdemu fotografujacemu realizować się po swojemu. Jedni podążają za nowościami, techniką a drudzy wręcz przeciwnie.

[MstrG]

To nie jest tak jak piszesz
Jeżdżąc po plenerach widzę różne sprzęty, te najnowsze ale też stare lustra czy wręcz tylko analogi różnej maści i to nie tylko średniego formatu ale też mało obrazkowe.
Myślę że obfitość wyboru pozwala każdemu fotografujacemu realizować się po swojemu. Jedni podążają za nowościami, techniką a drudzy wręcz przeciwnie.

Ależ oczywiście. Bo to co napisałem jest tak samo puste jak ten podlinkowany blog.
Ale to jest tylko moje zdanie.

[grissley]

Ja jednak rozróżniam zadumę nad parametrami zdjęcia (czas/przysłona/ISO/głębia ostrości itp) od sprawdzania na stronie 372 instrukcji jak zmienić tryb AF, bo to co jest to jest do d0py. Albo zastanawiania się, dlaczego opcja którą chcę użyć jest wyszarzona/niedostępna. I ogólnie, walczenia z menu i obsługą, zamiast ze sceną/światłem.

[zbyk]

Oj, jacy my tu wszyscy bezrefleksyjni...
To ja napiszę coś odwrotnego. Wystarczy dodać zdjęcia i jest piękny artykuł. Specjalnie nie wymieniłem żadnych modeli, można to zrobić później, albo zasugerować czytającemu co ma kupić zdjęciami.

Jeszcze kilka lat temu mówiło się, że fotografia staje się zbyt techniczna. Że aparaty są za szybkie, za inteligentne, zbyt skomplikowane. Ale im bardziej świat wokół upraszcza wszystko do jednego przesunięcia palcem po ekranie, tym więcej fotografów zaczyna doceniać coś dokładnie odwrotnego. Proces. Kontrolę. Świadomość tworzenia obrazu. Bo prawda jest taka, że wielu ludzi nie szuka dziś najprostszego możliwego doświadczenia. Szuka doświadczenia, które daje poczucie udziału. I właśnie dlatego coraz większą popularnością cieszą się zaawansowane korpusy, profesjonalne obiektywy i sprzęt, który wymaga od użytkownika czegoś więcej niż tylko naciśnięcia spustu. Fotografowie chcą dziś widzieć różnicę między telefonem a aparatem. Chcą poczuć, że biorą do ręki narzędzie stworzone do konkretnego celu. Nie kolejne lekkie urządzenie do konsumowania treści, ale sprzęt, który pozwala je świadomie tworzyć. Bo lepszy sprzęt nie zabija kreatywności. Daje po prostu więcej możliwości. Szybszy autofocus nie odbiera fotograficznego oka. Większa dynamika tonalna nie zastępuje kompozycji. Jasne obiektywy nie tworzą zdjęć za fotografa. Ale pozwalają uchwycić momenty, które kilka lat temu były zwyczajnie poza zasięgiem. Dzisiejsze aparaty potrafią działać w niemal całkowitej ciemności, śledzić ruch oka, rejestrować ogromną ilość detali i jednocześnie nie ograniczać fotografa technicznie. A dla wielu ludzi właśnie to jest ekscytujące.

Dzisiejszy rynek fotografii coraz częściej przypomina reakcję na świat uproszczony do granic możliwości. Po całym dniu pracy przy komputerze, przewijaniu social mediów i oglądaniu setek podobnych technicznie słabych zdjęć z telefonu człowiek nie chce kolejnego urządzenia obsługiwanego jednym palcem. Chce procesu, który daje zauważalny efekt. Chce poczuć różnicę między małą matrycą a pełną klatką. Między plastikowym obiektywem a precyzyjnie wykonaną optyką. Między przypadkowym zdjęciem a świadomie wykonanym kadrem. I właśnie dlatego dla wielu fotografów cięższy aparat wcale nie jest problemem. Wręcz przeciwnie. Bywa częścią doświadczenia. Duży korpus, solidny grip, jasny obiektyw czy mechaniczne pokrętła dają poczucie pracy z prawdziwym narzędziem. Tak samo jak muzyk docenia dobre instrumenty, a kierowca różnicę między zwykłym autem a samochodem dającym przyjemność prowadzenia, tak fotograf często chce czuć fizyczność sprzętu. Nie tylko oglądać efekt końcowy na ekranie.

Co ciekawe, producenci doskonale to rozumieją. Dlatego współczesne aparaty są jednocześnie coraz bardziej zaawansowane i coraz bardziej dopracowane ergonomicznie. Pojawiają się ogromne wizjery, programowalne przyciski, szybkie tryby seryjne, rozbudowane systemy AF czy profesjonalne możliwości wideo. Nie dlatego, że rynek tego nie chce. Wprost przeciwnie. Bo coraz więcej użytkowników oczekuje sprzętu, który nie będzie ograniczeniem nawet w najbardziej wymagających sytuacjach. Fotografia nigdy nie była wyłącznie prostotą. Była także fascynacją techniką, światłem, optyką i możliwością przekraczania kolejnych granic jakości obrazu. I być może właśnie dlatego era zaawansowanych aparatów wcale się nie kończy. Bo w świecie pełnym szybkiej, jednorazowej i bezwysiłkowej treści coraz więcej ludzi zaczyna doceniać rzeczy, które wymagają czasu, uwagi i zaangażowania. Nawet jeśli czasem oznacza to noszenie cięższego aparatu na ramieniu.

hahaha, złoto, nie umiałbym ładniej tego ująć:

Ależ oczywiście. Bo to co napisałem jest tak samo puste jak ten podlinkowany blog.

podpisuję się w 100%

[Mamrot]

Perfekcja ogólnie przestała robić jakiekolwiek wrażenie, perfekcyjne zdjęcia są przezroczyste, przynajmniej dla mnie, perfekcyjne zdjęcia nie budzą zainteresowania dłużej niż kilka sekund.

Serio nie budzą zainteresowania Avedony, Helmuty, Irvingi, Selgady, Ansele, Platony, Westony, Lindbergii....
(żart)

Tak się tylko droczę.

[poste]

@MstrG dzięki za refleksję oraz długi wpis

Chciałbym odnieść się dłużej, ale raczej nie dam rady aktualnie poświęcić zbyt dużo czasu. Natomiast generalnie nie zgadzam się z tym co napisałeś. Może paradoksalnie zacznę od tego, z czym się zgadzam

Ale im bardziej świat wokół upraszcza wszystko do jednego przesunięcia palcem po ekranie, tym więcej fotografów zaczyna doceniać coś dokładnie odwrotnego. Proces. Kontrolę. Świadomość tworzenia obrazu. Bo prawda jest taka, że wielu ludzi nie szuka dziś najprostszego możliwego doświadczenia. Szuka doświadczenia, które daje poczucie udziału.

Wniosek wyciągasz moim zdaniem z tak postawionej tezy dla mnie przedziwny, o ile dobrze zrozumiałem, że wszystko to daje zaawansowany aparat. Duży i ciężki. A czy te słowa nie są raczej potwierdzeniem trendu, że wielu (ok. może nie potrafię tego wykazać na liczbach, będąc precyzyjnym) wraca do starszych technik? Ta nostalgia za kliszą, plany wznowienia produkcji analoga, zachwyty nad matrycami CCD, itp? To jest wręcz wyznacznik Gen Z, jako reakcja na przesyt techniką, nostalgią za dawnymi czasami Jacek kiedyś wspomniał tu o chłopaku, który chodzi po górach z jakimś starym, prostym polskim (o ile pamiętam) średnioformatowcem, gdzie nie tyle liczy się obraz, co sam proces tworzenia? Jest to jakiś pomysł na fotografię, nie oceniam, może znajdą się klienci.

Szczerze mówiąc ja za bardzo nie widzę procesu tworzenia w 120 kl/s i AF wspomaganym AI, to jest po prostu doskonałe narzędzie do tworzenia fotografii.

To, ze aparaty stają się coraz doskonalsze, rzecz jasna nie zwalnia z myślenia, szukania kadru i światła. Zwyczajnie ja widzę korzyści z uproszczenia procesu tworzenia w sensie technicznym, nie jego celebrowania. A czy aparat jest duży czy mały to kwestia preferencji i przeznaczenia. Ja postrzegam aparat jako narzędzie, po prostu narzędzie do zarejestrowania obrazu. Nie potrzebuję młota wyburzeniowego tam, gdzie wystarczy zwykły ślusarski. Ale ja nie kupuję idei wielkiego aparatu i ciężkich obiektywów jako procesu tworzenia zdjęcia. Są rodzaje fotografii, gdzie potrzebny jest np. długie tele i przydaje się grip, więc to jest ciężkie. I sam targam takie szkło na ile daję radę i mnie to nie ogranicza. Jak chcę pospacerować po miasteczku, gdzie poleciałem na parę dni tanimi liniami, to wystarczy mi nieduży aparat. Jeśli ktoś chce w takich okolicznościach targać zagrypione body i stałkę f1.2 to jego wybór oczywiście, dla mnie nieracjonalny, ale jego bo tak chce. Dla mnie to jest ok. Tylko po co dorabiać "filozofię" o jakimś procesie twórczym? Mnie interesuje efekt, jeśli to f1.2 warte było wysiłku, to chciałbym to zobaczyć, nie słuchać o chuderlakach bez kondycji w wąskich spodniach.


Aha, jeśli mój wpis odbierzesz jako irytujący (bo mam wrażenie, że tak odbierasz je ostatnio), to nie to było moim celem. Mogę zwyczajnie podyskutować, nie oczekuję, że do czegoś cię przekonam, ot wymiana poglądów. Gdybyś chciał natomiast iść w złośliwości, to raczej nie podejmę dyskusji. Ups, i tak wyszedł za długi wpis.