Ani razu Cię nie obraziłem. Niczego Ci nie zazdroszczę i nie grzeje ani ziębi mnie czym robisz zdjęcia. Dosyć szczegółowo opisałem moje odczucia odnośnie wstawionego materiału i nie mam nic do dodania na ten temat. Nie widzę też niczego chamskiego w moich wypowiedziach. Kończę rozmowę.
Dobrze, że informujesz, bo po lekturze Twoich postów mam jednak inne wrażenie.Zamieszczone przez dammiz
Mi 1 i 2 się bardzo podobają. W dwójce zwłaszcza światło (w całym kadrze) i taka lekka nutka absurdu
Napisy z kolei mnie deczko irytują - dość mocno się narzucają i odciągają mój wzrok od zdjęć. O ile ramki toleruję, to napisy średnio, zwłaszcza takie duże i kolorowe.
Czaję, rozumiem. No na tym Kodaku już tak jest, że są takie kulfony po bokach ;P
Ja jestem na nie. Ramki są paskudne i zamiast tworzyć dla fotografii tło, to odciągają uwagę i skupiają ją na sprzęcie użytym do wykonania zdjęć. Ale to jeszcze dałoby się przeboleć, gdyby treść w ramkach była na wysokim poziomie lub usprawiedliwiała takie podejście. Tak niestety nie jest. Ujęcia nie są wysokich lotów. Dodatkowo skupiają uwagę na ciele modela, zamiast na czymś więcej. Pozowanie z eksponatami nawet nie jest zabawne dla studenta, nie mówiąc o trochę bardziej dojrzałym odbiorcy. Taka dziecinada sfotografowana z przesadną uwagą. Dwa ostatnie zdjęcia od tyłu tylko potwierdzają tezę, że model nie był najważniejszy na tych ujęciach. Zaraz, właściwie to wszystkie to potwierdzają - twarz zdaje się nieobowiązkowa: nieostra, zasłonięta, niewidoczna. Tym samym pojawia się naturalne pytanie, co zdjęcia przedstawiają? Jakąś ciekawą sytuację? No też nie. Zabawę światłem, formą, kadrem, kompozycją? Nie widzę. Eksperyment estetyczny piszesz. OK, na moje oko nieudany. Słoje niemal zawsze wyglądają fajnie. Trójwymiarowo i do tego ładnie światło się na nich rozkłada. Ale jest to okraszone niekorzystnymi kadrami, małą głębią i światłem spłycającym odbiór. Do tego nagi tors - jak jasna płachta, bez szczegółów w skali, w której są tu czaszki, liście, zbiory. Według mnie nic się tu nie klei i tego eksperymentu po prostu nie widać. Nie widać też żadnego, nawet najmniejszego wysiłku w kompozycję ujęć, w szukanie ciekawego zestawienia planów, światłocienia, kontrastu faktur i kolorów. Dla mnie to zdjęcia równoznaczne z fotografią dzieci w piaskownicy za pomocą kompaktu i przypadkowych wciśnięć przez mamę.
Może następnym razem eksperyment (niekoniecznie biologiczny) się powiedzie.
Ok, przyznaję się, zdjęcia robiła moja mama i to ja na nich jestem.
Road to Manila
Szukałem w Twoim portfolio przez chwilę tych ramek, ale nie znalazłem i spasowałem
Szukałem w Twoim portfolio przez chwilę tych ramek, ale nie znalazłem i spasowałem
gdzies tam sa, nieraz zostawiam z lenistwa
cale szczescie ze wyplamkowales, bo jakbys zostawil paprochy to juz by podchodzilo pod plagiat
Road to Manila
Jezu, paprochy też zostawiasz? Całe szczęście, że chociaż innymi aparatami robimy...
Uprawnienia umieszczania postów
Odpowiedz z cytatem
Skontaktuj się z nami