Granice

[dobosch]

źródło

[lechupe]

Skojarzenie jest zbyt wymuszone, formalne (tylko wózek i tasma). Nie odnosi sie do całości zdjecia, jest nawet z nim sprzeczne. A bez tego związku fotografia jest niestety obojętna.

[dobosch]

Nie zgodzę się Lechupe... Nie chce wątku zamieniać w wypociny filozoficzne czy interpretacje systemowo-konitywistyczne , choć zawsze z Twoim zdaniem się liczę i często trafiasz w sedno...

[lechupe]

ja bez zadnej filozofii koni-toni...
Po prostu ja nie widze na tym zdjeciu jakiejś istotnej granicy (bariery, różnicy) pomiedzy chłopakiem na wózku a roześmianymi babciami w tle.
Skojarzenia typu on smutny,one wesołe, one w grupie, on samotny, sa mz dość banalne. A ponadto zdjecie chwyta kontekst (moment), który przeciez wcale nie musi odpowiadać stanowi faktycznemu.

W ostateczności liczy sie odbiór jednostkowy, zatem jezeli 10 innych jednostek widzi to inaczej, to ja nie widzę problemu...

[dobosch]

Ależ tu nie chodzi o osoby w tle, tylko okoliczności w jakich znalazł sie ten człowiek, o pokonywanie barier... To jest formalizm, ale jakże nieznośny.

[Megazordon]

Obaj macie rację.

[dobosch]

Obaj macie rację.

Sędzia kalosz!

[Megazordon]

Sędzia kalosz!

No ale przynajmniej się starałem

[abre]

Ja w tym zdjęciu widzę coś jeszcze... Trudną granicę do przekroczenia, granicę własnej dumy. Właśnie w tych roześmianych babciach, jak je nazwałeś lechupe i uciekającym wzroku głównego bohatera.

[dobosch]

Ja w tym zdjęciu widzę coś jeszcze... Trudną granicę do przekroczenia, granicę własnej dumy. Właśnie w tych roześmianych babciach, jak je nazwałeś lechupe i uciekającym wzroku głównego bohatera.

Dużo widzisz Abre...