aaaaa... ;)

[MikeP]

Hehe i ktory tym razem dodal mi -1 do reputacji? Przyznasz sie moj kolejny ciemiężco?

Majek: a jaka to roznica czy mam czy nie mam? Dziecka nie mam, ale jestem ojcem chrzestnym 4 letniej Ani. I co? Czyli, ze nie czuje tematu?

[Gemini]

MikeP... wybacz, tak nisko nie upadłem... !

[MikeP]

MikeP... wybacz, tak nisko nie upadłem... !

nie oskarzam nikogo przeciez o nic, ale po raz kolejny jakis tchorz wlepia mi -1 i nie raczy sie przyznac. No tchorzu przyznaj sie i pochwal zdjeciami zamiast zabawiac w taki smieszny sposob i komentowac w stylu, ze mi rozgi potrzeba

[Majek]

Majek: a jaka to roznica czy mam czy nie mam? Dziecka nie mam, ale jestem ojcem chrzestnym 4 letniej Ani. I co? Czyli, ze nie czuje tematu?

Uwierz mi, że to nie to samo... Tu tak naprawdę nie chodzi o czucie/nieczucie tematu, tylko np. o wyzwanie, jakie stawia zrobienie dobrego zdjęcia dziecku. Pomijam aspekt emocjonalny, chociaz nie jest on bez znaczenia. Po sobie wiem, że dopóki nie urodził mi się syn, po aparat sięgałem niezbyt często, raczej na zasadzie pamiątkowych zdjęć z wyjazdów wakacyjnych itd. A od września ubiegłego roku zacząłem pstrykać jak oszalały i tak naprawdę, to właśnie Franek i jego obecność naświecie sprawiły, że na dobre zapadła klamka o zakupie przyzwoitego aparatu (a nosiłem sie z takim zamiarem od dosyć dawna, brakowało motywacji). Że już nie wspomnę o tym, że pstrykanie takiego szkraba daje dużo frajdy. Tego nie zrozumie ten, kto nie ma swojego dziecka, nie ma możliwości obserwowania go na codzień, tego jak się z dnia na dzień zmienia, rozwija itd... Oczywiście to żaden przytyk pd Twoim adresem, po porstu stwierdzam fakt. No, chyba, że się mylę, ale prawdopodobnie wszyscy rodzice obecni na tym forum przyznaja mi rację...
Ok, kończymy offtop...

Ps. To nie ja dałem Ci warna.

[MikeP]

Wiesz, rownie dobrze ktos moze powiedziec, ze zrobienie zdjecia zmanierowanej modelce to wyzwanie. A jak sie nie bylo modelka to nie wie sie jak to naprawde jest. Albo ze makro osy to wyzwanie, a jak nigdy sie tego nie robilo to nie wiadomo jak to jest itd. O to chodzi w fotografii - to jedno wielkie wyzwanie.

Sam mam w domu mnostwo slajdow z wlasnego dziecinstwa, ojciec fotografowal na kodaku jak orwo nie bylo w sklepach Skad to mial nie wiem Ale... juz wtedy zrobienie zdjecia bylo czyms wyjatkowym. Pokazywalo sie tez zdjecia udane, a nie kazde. Choc przeciez mozna by pokazywac wszystkie bo bylo ich o wiele mniej niz teraz. Dzisiaj, gdy ma sie cyfrowy aparat, modela 24 h/d i odrobine czasu mozna eksperymentowac probowac walczyc. Zaryzykuje stwierdzenie, ze dzis jest latwiej z punktu widzenia mozliwosci. Ale trudniej z punktu widzenia kreatywnosci. Dzis juz nie zachwycaja zdjecia w stylu pstryk. O ile 20-30 lat temu zdjecie ostre i poprawnie skadrowane bylo super hiper, to dzis żąda sie wiecej. Wiecej kreatywnosci juz na poziomie podstawowym, nie tylko wsrod krytykow fotografii.

Nie uwazam, zeby nieposiadanie czegos (w tym przypadku dzieci) albo nie bycie czyms sprawe uniemozliwialo. Moze i ulatwia, ale nie zwalnia z bycia na poziomie dla fotografujacego chocby po to, zeby ktos zupelnie obojetny tez cieszyl sie zdjeciem do ktorego nie ma tak emocjonalnego stosunku

[asmo71]

Michał, niegłupio piszesz

z jednym tylko zastrzeżeniem - fotografowanie własnych dzieci na tym poziomie "odrobinę wyżej" jest chyba dużo trudniejsze niż cudzych, a dostępność modela 24 na dobę raczej komplikuje, niż ułatwia, bo te 24 na dobę to jest 24 codziennej powtarzalnej rutyny, z której trudno, z powodów czysto emocjonalnych, wychwycić TEN moment, który byłby czytelny dla innych oglądaczy

żeby zrobić dobre zdjęcie, trzeba chyba wyjść z roli zachwyconego rodzica