Legenda mówi, że pewnemu chłopu z Dąbia pod Wrocławiem umarła żona, niewiasta dobra, cnotliwa, a co najważniejsze - znakomita kucharka. Nieutulony w żalu wdowiec opłakiwał więc i utratę towarzyszki życia i ulubionych klusek śląskich, których nikt nie umiał przyrządzić tak jak robiła to nieboszczka.
Pewnego razu nasz bohater wybrał się na targ do Wrocławia, a że zgiełk i ciżba wielkiego miasta zmęczyły go okrutnie, więc w drodze powrotnej przysiadł na kamieniu przy kościółku św. Idziego na Ostrowie Tumskim. Po chwili już spał, a we śnie ujrzał niebo i rozradowane anioły. Niestety, żonina duszyczka nie podzielała powszechnej wesołości. Jak oznajmiła mężowi, to właśnie jego żal i smutek nie pozwalają jej zaznać szczęścia w niebie.
W tym momencie strwożony chłop obudził się i ujrzał przed sobą koszyczek z kluskami i tradycyjną wędzoną wieprzowiną. Zabrał się ochoczo do jedzenia, postanawiając zachować jedną kluskę na pamiątkę tego cudownego zdarzenia. Niestety, pragnienie brzucha zwyciężyło pragnienie serca i ostatnia kluska też trafiła na łyżkę. Już-już miał ją połknąć, gdy kluska uniosła się w górę, przywarła do łuku bramki, a potem obróciła się w kamień.
I tak Wrocław zyskał Bramkę Kluszczaną, co należy uznać za wydarzenie bardzo szczęśliwe, jako że kluski to śląska specjalność.
Wrocław raz jeszcze
. Fotografią bawię się (z przerwami) od kilku lat, korzystając z tego, co akurat było pod ręką: a to Czajkę, a to Zenity, Praktiki, zaś ostatnio Nikony..
Odpowiedz z cytatem
Zamieszczone przez gsapijaszko
Skontaktuj się z nami