Laterna magica

[wpkx]

źródło

[MariuszJ]

Widok jak z jaskinii platońskiej, ludź rozbabrany by się przydał dla pełnego efektu

[FHR]

Od Twoich fotografii bije spokojem, w jakiś dziwny sposób sprawiają, że można przenieść w inny świat. Niektóre z nich odbieram jako rozmazane przez czas, zapisane gdzieś w pamięci migawki z dzieciństwa. Tak jak to, jak fragment babcinego ogrodu, po którym dziś nie ma już śladu. Nie rozbieram ich na części pierwsze, nie analizuję ekspozycji, kadru, ostrości, przyswajam jako całość. Jako obraz, który wywołuje skojarzenie. To dla mnie jest najważniejsze. Lubię Twoje zdjęcia.

[wpkx]

Tomku, przyznaję, że mnie zaskoczyłeś.
Dałeś się poznać jako krytyczny i dosyć zasadniczy komentator, a moje publikacje swego czasu tępiłeś.

Wczoraj zauważyłem, że pamiętasz imię mojego kota, i nawet przeedytowałeś post, aby dać temu wyraz.

A tutaj pozwoliłeś sobie wręcz na odsłonięcie swojej - no chyba skrywanej dotąd - lirycznej strony...

Jest mi bardzo miło.
Dziękuję.

[FHR]

Dałeś się poznać jako krytyczny i dosyć zasadniczy komentator

Pozory czasem mylą

a moje publikacje swego czasu tępiłeś.

To dość mocne określenie. Jeśli sobie pozwalam na tępienie czegoś, to raczej zachowań, które bezdyskusyjnie tego wymagają. Na pewno nie czyjejś twórczości, która jest sposobem wyrażenia siebie, przedstawienia swoich odczuć, emocji, która niesie pozytywny przekaz. A w Twoim przypadku tak właśnie jest.

Wczoraj zauważyłem, że pamiętasz imię mojego kota, i nawet przeedytowałeś post, aby dać temu wyraz.

Musiałem przeedytować, bo pomyślałem, że na pewno byłoby mu miło, że ktoś o nim wie i pamięta

A tutaj pozwoliłeś sobie wręcz na odsłonięcie swojej - no chyba skrywanej dotąd - lirycznej strony...

Oj tam, oj tam...

Jest mi bardzo miło. Dziękuję.

Proszę i również dziękuję.

[swider]

Nie rozbieram ich na części pierwsze, nie analizuję ekspozycji, kadru, ostrości, przyswajam jako całość. Jako obraz, który wywołuje skojarzenie.

Czytając te słowa i zestawiając je z tendencjami w komentowaniu fotografii, nachodzi mnie myśl, że powyższe, to chyba kolejny etap fotograficznego rozwoju. Zostawiamy techniczną ocenę pikseli, odstawiamy szkiełko, przymykamy oko… Zaczynamy skupiać się na obrazie jako pewnym monolicie, zamkniętym zbiorze emocji, kawałku rzeczywistości. Przestajemy rozwarstwiać każde zdjęcie i analizować pod mikroskopem, skupiamy się na całości, przekazie, estetyce. Wtedy tak naprawdę możemy cieszyć się pięknem sztuki -- yep.

Wybaczcie za OT.

[wpkx]

Ależ ja tak robię od zawsze... Wy nie? Ach, no tak, przecie to forum techniczne...

[swider]

Ależ ja tak robię od zawsze... Wy nie?

Nie wszyscy rodzą się tak doskonali.

[borregaard]

Również daleko mi do wzorca....czegokolwiek... ,więc lampa,zamiast kota,(zapomiałem imienia....), sprawdza się i to bardzo...
Gratki Wojtku i pozdrówka

[wpkx]

Andrzej? Wszelki duch! Dziękuję i wzajemnie.