Przeszło mi

[seler]

Chciałem podzielić się pewną myślą.
Otóż jakiś czas temu uświadomiłem sobie że nie będę artystą fotografikiem... i wiecie co, zrobiło mi się dzięki temu lepiej tzn. zacząłem znów czerpać radość z robienia zdjęć. Owszem nie są to arcydzieła wycyzelowane w najmniejszym detalu a jednak dają mi wewnętrzną frajdę że mi się podobają.

Jeszcze do niedawna miałem ciśnienie na czytanie mnóstwa książek o fotografii, oglądanie zdjęć, coraz lepszy sprzęt obiektywy takie, śmakie i sprzęt do studia i analog, nawet nauczyłem się filmy wywoływać, chciałem robić piękne pejzaże, wzruszające portrety, urzekające akty i niebotyczne astro, dłubałem godzinami w wywoływarkach i gimpie... A teraz mi przeszło.

Owszem staram się robić zdjęcia poprawne ale nie próbuję już na siłę robić z tego dzieła sztuki i w sumie wróciłem do takiej radości z "pstrykania" jaką miałem gdy zakupiłem swojego pierwszego olympusa-hybrydę a od kiedy mam x100, lustrzanki praktycznie z torby nie wyciągam.
Zdjęć już praktycznie nie obrabiam ot troszkę poprawić kolory czy kadr delikatnie a frajdę sprawiają mi nawet takie pstryki o niczym jak ten:

źródło

Zdjęcie o niczym, w sumie nie przedstawia sobą żadnej formalnej wartości a jednak ja je lubię bo udało mi się uchwycić coś co mnie zauroczyło wtedy i daje mi ono więcej radości niż różne glamury które próbowałem kiedyś wygenerować mając nadzieję być-jak-mistrzowie.


Konkludując, uwolnienie się od chęci dorównania mistrzom, przywróciło mi radość z "pstrykania" i pozwoliło cieszyć się ze zdjęć które mi się podobają bądź są dla mnie ważne. I to jest miłe uczucie.

[<| MICHAŁ |>]

witaj w klubie
do pewnych decyzji trzeba dorosnąć!

[stachmuszel]

To ja trzeci

[krzychun]

Nie no, aktów sobie nie odpuszczaj

[darek6902]

Czwarty jestem

Edit:

Choć oczywiście lektur nie należy sobie odpuszczać, choćby po to, by owe pamiątkowe pstryki były poprawnie technicznie i pstryknąć to co się chce w możliwie najlepszy sposób.
Czyli chyba jednak znaleźć się gdzieś pomiędzy bezmyślnym pstrykaczem a artystą (obijętnie w którym punkcie, byle pomiędzy ).

[moshica]

Ja mam "skoki" kiedy mam pomysły i mi się chce iść robić zdjęcia a mam miesiące kiedy sprzęt leży i czeka na kolejny wyjazd. Człowiek zdrowszy i z lepszym humorem jak mniej testów czyta a idzie i robi zdjęcia. Nakręcanie się nowym, lepszym do niczego nie prowadzi, lepiej szukać ciekawych ujęć i pomysłów niż porównywać się do innych i mieć z tego zadowolenie na wzór Twojego. Mam takie same odczucia jak Ty, bo w dobie ogólnie dostępnego sprzętu każdy stara się na siłę stać się Anselem Adamsem, etc... tylko pytanie po co, aby zadowolić własne aspiracje czy poglądy np. grupy TWA czy innego kącika loży szyderców ?
Powiem tak, należy się cieszyć z własnego warsztatu, móc się pochwalić wśród rodziny i przyjaciół a mniej przywiązywać uwagi co powiedzą inni, zarówno z klasą posiadanego sprzętu jak kompozycji własnych prac, to tyle sugestii na dziś

[freefly]

Chciałem podzielić się pewną myślą.
Otóż jakiś czas temu uświadomiłem sobie że nie będę artystą fotografikiem... i wiecie co, zrobiło mi się dzięki temu lepiej tzn. zacząłem znów czerpać radość z robienia zdjęć.
.

Artystą nie zostaje się, bo ktoś sobie wymyśli, że nim zostanie. Artysta to stan ducha. Ma się to coś, albo nie i po prostu nie można sobie powiedzieć, od dzisiaj nie będę artystą. Rodzisz się artystą i umierasz.

[seler]

Rodzisz się artystą i umierasz.

Więc ja sobie uświadomiłem że się nie urodziłem a więc i nie umrę i to uświadomienie sobie przyniosło mi ulgę

[Robert_P]

Artystą nie zostaje się, bo ktoś sobie wymyśli, że nim zostanie. Artysta to stan ducha. Ma się to coś, albo nie i po prostu nie można sobie powiedzieć, od dzisiaj nie będę artystą. Rodzisz się artystą i umierasz.

Bardzo dobrze prawisz.
Ja dodam od siebie że:
Pogoń za czymkolwiek jest niezdrowa ... a radość tworzenie bez patrzenia na innych zdrowa i bezcenna .

Artysta to stan ducha i jeśli robisz to co lubisz nie patrząc na innych, też w pewnym stopniu jesteś artystą

[kemot]

odnajdź swoją pozycję...

źródło