Shutter lag

[aldus]

Postanowiłem ostatnio potrenować trochę fotografowanie obiektów będących w ruchu. Wziąłem psa, aparat i poszliśmy w plener. Piesek biegał, aportował, ja pstrykałem. Ustawienia aparatu: AF-C, dynamiczny grupowy AF, ogniskowe w granicach 60 - 70 mm, przysłona 5.6, jako że światełka nie było za wiele a nie chciałem podnosić zbytnio ISO; obiektyw Nikkor AF-S 28-70/2.8. Po powrocie wstępna selekcja i spora część fotek do kosza z powodu moich zbyt nerwowych ruchów. Pozostałe podzieliłem na dwie grupy: 1) gdy piesek biegał sobie po torze przypominającym tor cząstki w ruchu Browna, 2) gdy piesek aportował i biegł w kierunku aparatu. W pierwszej grupie większość zdjęć miała akceptowalną ostrość, gdzieniegdzie AF się pogubił, gdzieniegdzie pogubiłem się ja. W drugiej grupie - niespodzianka. Czyżbym miał BF? Na większości zdjęć pole AF na mordzie psa a ostrość za uszami, pośrodku grzbietu, na ogonie... Wiem, że nie mam BF-a, dawno już to sprawdziłem, więc co? SHUTTER LAG! Nikon chwali się szybkością swoich lustrzanek, zwłaszcza tych z wysokiej półki. I ma ku temu powody. Jednak opóźnienie migawki o 37 milisekund w stosunku do momentu naciśnięcia spustu, to niekiedy dużo. Zacząłem liczyć: obiekt poruszający się z prędkością 10 km/h przebywa w 37 ms ok. 10 cm. Czyli gdyby mój piesek biegł z taką prędkością równolegle do osi obiektywu w jego kierunku a aparat ustawił i zablokował ostrość np. na nosie, to będę ją miał w okolicach oczu. Mój piesek biegał jednak na pewno szybciej niż te 10km/h więc ostrość wypadała w różnych miejscach jego cielska. Tak to sobie wykoncypowałem, nie wiem czy słusznie. Może ktoś z Koleżanek i Kolegów spotkał się z podobną sytuacją?

[Czornyj]

Teoretycznie shutter lag nie powinien mieć wpływu, gdyż jest kompensowany przez Predictive Focus Tracking System [TM]. Zapewne jednak nic nie jest nieomylne. Z moich obserwacji wynika że choć nie zawsze, to jednak system ów potrafi skutecznie zadziałać:

źródło

Proponuję trochę poćwiczyć. Jeśli chodzi o rady z jakimi się spotkałem, to polecane jest wywalenie AF ze spustu migawki i aktywowanie go przyciskiem AF-ON (csm a5), oraz ew. wyłączenie funkcji focus tracking with lock-on (csm a4 - ponoć trochę przyspiesza pracę AF).
Sporo nt. MultiCAM2000 można poczytać u Nikoniansów:
http://www.nikonians.org/nikon/multi...am_2000_6.html

[aldus]

Tak, wiem, że w momencie kiedy obiekt zaczyna sie poruszać Multi-CAM 2000 zaczyna śledzenie z predykcją. Czasem jednak zdarzają mi się takie sytuacje jak poniżej:

źródło

Przepraszam po pierwsze za wielkość pliku, chciałem jednak pokazać dokładnie o co mi chodzi. Jest to wycinek 100%, w niewielkim stopniu wyostrzony dla uwypuklenia problemu, zapisany jako JPEG z minimalną kompresją. Czerwona ramka oznacza pole ostrości, najlepsza ostrość jest jednak moim zdaniem trochę głębiej na klatce piersiowej. Piesek zapier..., co widać choćby po uszach. Przy małych prędkościach problem praktycznie nie występuje podobnie jak na ujęciach statycznych - ostrość jest bezbłędna. W a4 było off, autofokus aktywowany przyciskiem AF-ON. Zastanawiam się jeszcze nad rolą obiektywu w tym całym interesie. To akurat ujęcie pochodzi z Sigmy 150/2.8 makro HSM. Jeśli dobrze pamiętam to z tym szkłem powyższy efekt był najczęstszy. Muszę to jeszcze sprawdzić, bo być może dorabiam ideologię do faktów.

[Czornyj]

aldus - szczerze mówiąc, to podzielam twój sceptycyzm względem precyzji AF tej (i ogólnie każdej) Sigmy...

[aldus]

Trudno tu mówić o moim sceptycyźmie, to wszak jedyna Sigma z jaką miałem do czynienia (poza krótkim epizodem z którąś wersją 70-300, ale było to dawno i nieprawda ). Jako makro, do czego ją stworzono, jest znakomita. Tyle, że tu rola AF-a jest niewielka.

[Czornyj]

Jeszcze jedna uwaga - często znaczniki na matówce są w D2 nieco przesunięte względem położenia linijek sensorów na układzie AF, ogólnie zaś nie do końca odpowiadają swym układem ideogramowi przedstawionemu w wizjerze. Warto sprawdzić na gładkiej ścianie z kontrastowym elementem ich faktyczne położenie...

[aldus]

O dzięki, to cenna uwaga.

[aldus]

Wypada uderzyć się w piersi i oddać sprawiedliwość Nikonowi. Po dalszych próbach z wykorzystaniem 3 Nikkorów i 1 Sigmy, opisywane przeze mnie zjawisko występuje prawie wyłącznie z Sigmą. Piszę "prawie", ponieważ 2 czy 3 razy na ponad setkę zdjęć robionych Nikkorami coś podobnego, bardzo nieznacznie, się pojawiło.
Mała poprawka: z pierwszego postu wynikałoby, że zdjęcia robiłem jedynie Nikkorem 28-70. Miałem wówczas również Sigmę 150, później jednak przeglądając zdjęcia nie bardzo zaglądałem w EXIF-y. Mogłoby więc powstać wrażenie, że problem pojawił się na zdjęciach robionych Nikkorem. Po dokładniejszym przejrzeniu zdjęć konkluzja jest jednak jak powyżej, co oczywiście niczego nie ujmuje Sigmie jako obiektywowi makro.