staruszkowie :D

[korsarz]

mOSAd Skoro ja to dostrzegłem co Ty to chyba muszę pokazać znów jakieś swoje dzieła "" bo ostatnio jak mi napisałeś uwagę pod zdjęciem, to tak się przejąłem, że ciągle równam w górę i ciągle widzę że coś z moimi pracami nie tak. Ale widzę, że zaczynam patrzeć na podobne rzeczy co Ty - a Twoje opinie naprawdę mówią że znasz się na rzeczy I to mnie bardzo cieszy że zaczynam widzieć. Widzieć po prostu inaczej.

Jeśli można spytać to czego dowiedziałeś się o osobie na zdjęciu nr 2?

Charakter, figlarność, przekora, poorana pracą/wiekiem twarz, doświadczenie, rzekłbym ciężar doświadczenia, ubóstwo, skromność, a mimo to jakaś siła. Tego się dowiedziałem z 2.

Staruszkowie to samograj reportażowo-portretowy, ich twarze mówią jak książka, podczas gdy aby sportretować modelkę (a nie zglamourować make-up czy ubranie) trzeba użyć symbolu, posłużyć się sytuacją albo sięgnąć do głębi jej duszy by wzbudzić emocje. (uwielbiam oglądać rewelacyjne portrety modowe Hannibala i innych, mam się czego uczyć ale to są portrety modowe, glamourowe czy jak je tam zwał, tutaj - prawdziwy portret.

[mOSAd]

Najgorsze co może być, to nie widzieć na swoich zdjęciach błędów. Dopóki je widzimy, dążymy do czegoś i jesteśmy w stanie się rozwijać. W pewnym momencie okazuje się, że dość, wystarczy i ewentualne błędy są na tyle niewielkie, lub nieistotne z punktu widzenia pracy, że jesteśmy gotowi do publikacji i obrony zdjęć. Po czym może lub nie, okazać się, że zupełnie inaczej postrzegamy prace niż reszta świata. Że być może jeszcze długa droga przed nami i cykl się powtarza do czasu kolejnego testu, konfrontacji i akceptacji bądź odrzucenia. Większość nie jest w stanie przejść dwóch, trzech takich iteracji i się zatrzymuje. A inni przeskakują pięć poziomów w ciągu kilku miesięcy. Ot życie. Właśnie oglądałem kolejny etap polskiego "You Can Dance" - niestety ciężko czasem przewidzieć, kto się w jakim momencie zatrzyma. Ludzie zdolni, pewni siebie skonfrontowani z poziomem światowym, przekonują się, że jeszcze dużo przed nimi pracy. Ci, co nie chcą tego widzieć, nie chcą pracować, zostają w miejscu i tyle.
A ja po prostu staram się na każdym poziomie wynaleźć coś, co pozwoli wspiąć się na kolejny stopień. Zmotywować. Pokazać, że być może jednak jest coś jeszcze do zrobienia. Nie umiem robić zdjęć, ale potrafię je w jakimś tam stopniu oceniać. Tyle oferuję i miło, że ktoś to docenia. A zawsze można opinię olać, jak się uważa, że jest bez sensu i niesłuszna. Można też się do niej ustosunkować na piśmie. W końcu nikt nie ma patentu na nieomylność.