Słowackie Tatry-Koprowy Szczyt … dla cierpliwych bo dużo!
Witam
Zapraszam do kolejnej (długiej i licznej w zdjęcia-ukłony dla Moderatorów) Milkowej relacji z wypadu w Tatry Słowackie. Z przygotowanych wcześniej trzech tras wybieramy Koprowy Szczyt. Jak zwykle maile informacyjne, smsy i po sprawdzeniu prognoz wybieramy sobotę. Spływają zgłoszenia 2,4,7 osób ups… doszło do dziewiątki więc jedziemy na dwa samochody.
Pomyśleć, że z naszych dwu trzyosobowych składów zrobiła się solidna ekipa więc alfabetycznie : Bogdan, Grzegorz, Jacek, Kuba, Łukasz, Maciek, Marcin, Mariusz i Pawcio mój Syn.
Mimo nielicznych protestów ustalamy godzinę wyjazdu z Krakowa na 3.30. Zespól Beemka prowadzony jest przez Łukasza, natomiast nas zabiera Maciek – pełny szacun bo przyjeżdża gościnnie prosto z …Milanówka
Szybko przelatujemy pustą o tej porze Zakopiankę … w samochodach GPS-y, CB-y, komórki o samych markach aut już nie wspominam a jadąc w rozmowach wspominamy dawne wyjazdy PKP… skład z Warszawy Zach. do Zakopanego… w Krakowie trzeba było się wbić koło 1.30 aby na rano dojechać… echh
Jadąc bardzo przepisowo szczególnie w terenie zabudowanym na Cescie Slobody docieramy na 6 na przystanek Popradzkie Pleso, przebieramy butki i 15 min później wychodzimy na niebieski szlak.
W dobrych humorach idziemy wąską asfaltową drogą. Czas skracają narzekania na wczesną porę, lekarskie dowcipy i luźne rozmowy.
Mijając odbicie szlaku na Symboliczny Cmentarz oraz przełęcz pod Osterwą podrzucam, że to wariant hardkorowy dla wytrwałych po powrocie z Koprowego … prawie wszyscy entuzjastycznie są za …
W 50 min docieramy do rozstaju szlaków-po prawej poprzez drzewa i zarośla prześwitują wody Popradzkiego Stawu. Krótka przerwa, jakieś zdjęcie – z podziwem spoglądamy na jednego z Nosiców zakładającego dużą butlę gazową z zamiarem wyniesienia do schroniska pod Wagą.
Idziemy ścieżką wiodącą płaskim dnem doliny, pośród imponujących limb i wielkich kosodrzewin. Po lewej stronie doliny podziwiamy imponujące skalne ściany, pożłobione ogromnymi żlebami. To Grań Baszt z najwyższym Szatanem. Poranne słońce oświetla je mocno na tle mocno niebieskiego kontrastowego nieba. Dochodzimy do rozstaju dróg, gdzie w prawo odchodzi szlak na Rysy, a w lewo nasz dzisiejszy na Hińczowe Stawy i Koprowy.
1.
Przy górnej granicy kosówki przekraczamy potok po wielkich głazach. Wchodzimy na kolejny próg doliny, ścieżka staje się stromsza więc każdy według własnego tempa pokonuje łagodne zakosy trawersujące zbocze. Przy kolejnym z przystanków wypatrujemy po prawej stronie kawałek białego nowego schroniska Chaty pod Rysami. Za nami możemy podziwiać widok na ogromną Dolinę Mięguszowiecką.
2.
3.
Nie muszę dodawać, że fotografujemy… w końcu czterech z nas reprezentuje Małopolską Grupę Fotograficzną … pogoda jest idealna, na szlaku praktycznie pusto, mija nas tylko jedna parka idąca na „lekko”
Słonko podnosi temperaturę więc rozgrzani osiągamy następny taras doliny.
4.Na górnym Rysy i po prawo kawałek nowego schroniska… (podobno brzydkie
5.
Jest tu płasko, a trawki dodają lekko jesiennych kolorów - ukazują się nam najpierw małe stawki: po lewej stronie ścieżki Šatanove Plieska, dalej po prawvej Hincove Oká.
Kawałek dalej pokazuje się nam ogromna płaszczyzna największego w Słowackich Tatrach Wielkiego Stawu Hińczowego, 1944m npm-20 ha powierzchni, 53m głębokości.
6.To magiczne miejsce… móc tak przyjść i posiedzieć pól dnia…oderwać się od rzeczywistości…
7.
Staw otoczony jest przez potężne ściany Mięguszowieckich Szczytów, masyw Koprowego Wierchu, a z drugiej strony otwiera się imponująca przestrzennością Dolina Mięguszowiecka.
Jest godzina 8.40 – wyprzedzamy czas przewodnikowy. Pod drogowskazem pstrykamy pierwsze zbiorowe zdjęcie i robimy 30 min postój. Nikoniarze „rozłażą” się szukając ciekawych kadrów… reszta kanapeczki i napoje. Dzisiejszy cel mamy jak na dłoni… widać praktycznie całość drogi do przełęczy i sam główny masyw i wierzchołek Koprowego.
8.
Aby dojść Koprowej Przełeczy musimy pokonać 240 m deniwelacji… po drodze po lewej widzimy Mały Staw Hińczowy, wspinamy się w górę stoku żmudnymi zakosami. Rozciągamy się na podejściu … młodzież oczywiście przodem.
9.Hińczowy Wyżni…
10.
11. Mieguszowieckie i siodełko Przełęczy pod Chłopkiem
W coraz wyżej i cieplej świecącym słonku docieramy na Vyšné Kôprovské Sedlo, 2180m obracając się do tyłu widzimy ogrom i niesamowitą przestrzeń górnego piętra Mięguszowieckiej Doliny z połyskującymi Hińczowymi Stawami… jest pięknie!
12.
W drugą stronę widzimy cel naszej drogi: piarżysty stożek Koprowego …Rozciągnięci na dużej przestrzeni rozpoczynamy ostatnie podejście czerwonym szlakiem,
droga robi się coraz stromsza i kamienista, coraz mniej wkoło roślinności, tuż przed szczytem robi się już całkiem stromo. Tak jak wcześniej młodzież „ pobiegała”
przodem… nie mogę zapominać o tych co na dzisiejszą drogę wstali sprzed biurka więc naszą grupkę zamykamy razem z Maćkiem wolno pokonując zakosy i olbrzymie głazy.
13. Turkusowy Hińczowy
14.
Tuż przed kopułą szczytową przechodzimy przez małą przełączkę z eksponowanym mocno żlebem i o ok. 10.30 wchodzimy na dość ciasny wierzchołek Koprowego Szczytu 2367m
15.Cubryna i Mięguszowieckie…
16.Na pierwszym planie Ciemnosmreczyńskie Stawy, daleko w oddali Giewont a bliżej Świnica i grań Orlej Perci…
Widok ze szczytu jest powalający! Koprowy leży na styku trzech dolin: Mięguszowieckiej, Piarżystej i Hlińskiej. Widzimy więc pod naszymi stopami ogromną płaszczyznę Hińczowego, Cubrynę, Mięguszowieckie Szczyty, majestatyczną piramidę Wysokiej, Rysy, dalej Łomnicę, Lodowy, całą polską Orlą Perć, od Świnicy przez Kozi po Krzyżne. Jak na dłoni mamy Ciemnosmreczyńskie Stawy a dalej Zadni Staw Polski u podnóży Świnicy.
17.
Przez lornetkę obserwujemy ilość ludzi na naszych szlakach …Rysy, Kozi, Świnica… tłumy
18.Rysy … i tłumy ludzi już przed godziną 11
19.Zadni Staw Polski … „ostatni” w Dolinie Pięciu Stawów Polskich
20. Zamarła … dedykuję mojemu Szefowi
Rozsiadamy się wygodnie gdzie kto może, oprócz nas jest już troszkę Słowaków.
21. Po prawo na drugim planie Łomnica i Lodowy a po lewej tuż nad Przęłęczą Mięguszowiecką Wyżnią stożek Jagnięcego
22.Świnica w całej okazałości…
Czas na kawkę, kanapeczki… Lecha, Faxa …i co tam kto jeszcze schował w plecaku … fotografujemy to co nas otacza … dla takich chwil warto żyć. Przełamujemy z Jackiem złą passę czyli „mleko na szczycie” dziś mamy błękit czystego nieba… robimy zbiorowe zdjęcie co wcale nie jest łatwe w tych warunkach i po godzinie odpoczynku zaczynamy powoli schodzić w dół…
23.Ale zgraja… pod panoramą z Koprowego Szczytu
24. Najstarsza stała ekipa …
Po 20 minutach jesteśmy ponownie na przełęczy na której robimy krótki postój podczas którego niemalże każdy przymierza pewne ciekawe okulary
25. Po prawej masyw Szatana po lewej na drugim planie Wysoka i mały kawałek Ganku
26.
„Wysportowana” czołówka naszej grupy do końca nie oddaje prowadzenia … lecą w dół a energii pewnie im dodaje wizja złocistego zimnego płynu w Chacie Kapitana Morawku na brzegu Popradzkiego Plesa
Ja wręcz przeciwnie tym razem okupuję tyły… żal schodzić przy takiej pogodzie … z dołu doliny zaczynają podchodzić białe chmurki dodając kolorytu do zdjęć…
Kolorystyka wody w zależności od kątu padania światła robi wrażenie…
27.Mięguszowieckie w popołudniowym słonku…
28.
29.
30.
31.Centralnie na środku „nasz” Koprowy
Nad progiem doliny robię ostatnie zdjęcia w kierunku Mięguszy, Koprowego … zmieniła się kolorystyka i nasycenie wraz ze zmianą położenia słońca …cała dolina sprawia niesamowite wrażenie…
32.
33.Wołowiec Mięguszowiecki
34.
Dość szybko dochodzimy do granicy kosówki i lasu… później kilka zakrętów i jesteśmy na wylocie szlaków przy asfaltówce… parę kroków dalej siadamy na ławeczkach schroniska na brzegu stawu, zaopatrując się wcześniej w Sarisa i Pilsnera
Tego na było trzeba
Decydujemy się na wariant powrotny zahaczając o Symboliczny Cmentarz Ofiar Tatr, niesamowicie piękne i dające do myślenia miejsce… Oglądamy i czytamy tablice pamięci Żuławskiego, Długosza, Klimka Bachledy, Kukuczki wielu ludzi związanych z Tatrami…
35.
36.
Ponownie wchodzimy na drogę prowadzącą do przystanku elektriczki Popradzkie Pleso i chwilę później jesteśmy już przy samochodach. Ok. 7 godzin drogi plus postoje i odpoczynki.
Jeszcze tylko krótki tradycyjny postój przy Potravinach w Zdziarze… pamiątkowa zbiorówka z załącznikiem, pożegnania i ruszamy do Krakowa. Ponowne ukłony i podziękowania dla kierowców… my mogliśmy już odpoczywać a Oni musieli jeszcze z tym poczekać … Maciek aż do 23!
Dzisiejszą piękną, urozmaiconą trasę, wiodąca przy uroczych stawach wspaniałej doliny Mięguszowieckiej na szczyt, z którego rozpościera się imponujący i powalający widok, polecam każdemu bo naprawdę warto. Przede wszystkim dla tych chwil spędzonych na obcowaniu z surową tatrzańską przyrodą dającą mimo zmęczenia ogromny zastrzyk pozytywnej energii.
Podziękowania i ukłony dla wyjątkowo licznej ekipy - oby do zobaczenia ponownie na następnym szlaku.
Pozdrawiam z Krakowa
Grzegorz Mleczko vs milk
Szukaj
Odpowiedz z cytatem
Zamieszczone przez sethcracow
Skontaktuj się z nami