Ich radość stała sie naszą radością.

[ADAS]

1.

https://forum.nikoniarze.pl//brak.gif
źródło (http://www.iv.pl/)

po więcej zapraszam TU (http://adamczuk.blogspot.com/2011/01/ich-radosc-staa-sie-nasza-radoscia.html)
Pozdr Adas

[swider]

Do reportażu! Matko... jak ja bym chciał przenosić wątki właśnie do tego działu. Wstawione zdjęcie jest znakomite! Kadr, kompozycja, konwersja, bardzo na plus. Przeglądnąłem również zdjęcia na stronie, naprawdę dobry materiał.

[sea21]

O w mordę!
Pokazałaś Kuba klasę!
Szacun!

[marcogk]

Materiał rewelacyjny.

[gregzorba]

zdjęcie główne jakoś mi nie podchodzi, ale cały materiał BOMBA!!!

[velaskez]

No człowieku...MEGA;) Do niczego się przyczepić nie można:D

[tonacja]

wspaniały reportaż....całość jest zarazem piękna jak i smutna.

[Martix]

Bardzo dobry reportaż. Oby takich więcej.

[ADAS]

Dziękuję

[mOSAd]

A jak dla mnie to tak sobie. Zdjęcie (MZ) przede wszystkim nieczytelne. Może to głupio zabrzmi, ale kobiety na łóżku kompletnie nie zauważyłem. Dopiero komentarze poprowadziły mnie na blog, by zrozumieć o co chodzi. Jak dla mnie to tu rewelacji nie widzę, ale nieźle wykonaną robotę reporterską jak najbardziej. Tytuł to również zagadka, kto komu radość przekazał? Z jakiej okazji? (To jakieś chodzenie po kolędzie jest domyślam się, bo pierwsze skojarzenie to było udzielanie jakichś ostatnich sakramentów chorym.) Jaką radość? Tej też nie widzę. Na 20 zdjęć być może jedno na siłę zakwalifikowałbym jako zawierające radosną osobę. Tytuł wygląda więc z mojego punktu widzenia, jak strzelanie z armaty do wróbli. I trafienie w płot.
Ale na szczęście jestem odosobniony w ocenie tego zestawu.

[fotoGRAFIK]

Mnie kolor nie podchodzi Jakub, jakoś nie mogę się przekonać mimo że plusem jest napewno to że twoje kolorowe zdjęcia rozpoznam zawsze. Nie podobają mi się skosy też ale to jest jakieś tam moje spaczenie. Reportaż jest fajny gdy jest tworzony jak opowiadanie - jest wstep, rozwinięcie i zakończenie - dałbym na blogu jako pierwszą tą fotę jak idą kolorową. Na koniec fajna byłaby fota jak księża odchodzą lub ludzie zostają sami w salach.

Podoba mi się nr1 bo są emocje, są plany tylko skos mnie razi , 6 i 12 to osobiste spotkanie tych ludzi z bogiem, zwłaszcza 12, może jest lekko nieczytelna ale i tak jest super no i 10 też się mi podoba

[l77]

Dość klarowny przekaz jak dla mnie. Długo nad tym tematem pracowałeś? Interesuje mnie to, bo wiem, że to nie jest kwestia jednego popołudnia. Zastanawiający jest udział w ceremonii religijnej osób z Zespołem Downa... Nigdy czegoś takiego nie widziałem. Może to dobry start do następnego tematu: religijność/religia wśród osób z upośledzeniem umysłowym

[ADAS]

Mówiąc szczerze, to temat niepełnosprawności wertuję od 10 lat, więc wiem czego się mogłem spodziewać. Jeśli chodzi o ilość osób niepełnosprawnych intelektualnie, które są ministrantami, też mnie to nie zdziwiło bo w tym miejscu są jedynymi ministrantami i sprawują się świetnie. Wiem, że widok w jednym miejscu tylu osób niepełnosprawnych niektórych powala (dosłownie) ale to kwestia opatrzenia i przyzwyczajenia, bo ufam, że nie braku tolerancji. Jeśli chodzi o pracę to też nie miałem problemu z wejściem i peszeniem ludzi obiektywem bo mnie tam wszyscy znają i przyzwyczaili się do widoku mnie i aparatu. (zabrałem małą 35 więc i tak nie straszyłem) Realizacja tematu, to trochę koniec przesytu fotografowania ludzi niepełnosprawnych (nazwijmy to wypaleniem) trochę to niecodzienność sytuacji, trochę okazja a trochę inspiracja Tym (http://forum.nikoniarze.pl/showthread.php?t=169408)tematem.
Cieszę się, że trochę ludzi się zainteresowało tematem i może trochę przybliżyłem tematykę starości i niepełnosprawności.

Edit. Jeśi chodzi o pracę strikte pracę to pomiędzy dwoma sprawozdaniami :( około 30 minut samego fotografowania.